Boże, widzisz przecież, pamięć, miłość, tęsknota, wciąż trwają, niezmienne. A czas, co jak nurt rzeki wzburzonej, wartko płynie, i sprawia, że tamten, ten piękny, jedyny, niezapomniany, z każdym dniem bardziej odległy, dzielący jak przepaść... Boże, jak żyć, jak trwać, jak kochać, jak cieszyć się, śmiać... kiedy cierpienie puchnie jak balon, a łzy, jak krople z małej chmurki letniego deszczu, kapią do kałuży... Święta Rito, ulituj się, błagam, bo gdybyż można go znów, choćby z dala zobaczyć i wiedzieć, że jest... jak kiedyś, świat nabrał by blasku, od razu