Proszę pomóż mi pogodzić się ze śmiercią byłego chłopaka. Od kilku lat nie byliśmy już razem, ale nigdy nie przestawałam o nim myśleć. Teraz, gdy odszedł, nie mogę uporać się ze stratą. Chciałabym móc przeżywać żałobę otwarcie. Wszyscy go wspominają, publicznie wylewają swój żal, dzielą się swoim bólem, ale ja nie mogę tego zrobić, bo nasze rozstanie dawno odebrało mi to prawo. Nie potrafię wyrazić smutku i żalu, który teraz czuję. Błagam o cokolwiek, co przyniesie mi ukojenie. Nie mam siły, żeby pójść na pogrzeb i czuję się z tego powodu winna, ale wiem, że nie jestem na to gotowa. Liczę, że zostanie mi to wybaczone i że nie będę się zadręczać. Pożegnam się z nim bez świadków, w samotności. Codziennie prosiłam Boga, żeby pozwolił nam jeszcze kiedyś porozmawiać. Ten moment właśnie nadszedł. Nie sądziłam tylko, że nie usłyszę już żadnej odpowiedzi. Błagam Cię Święta Rito, daj mi siłę, bym mogła stanąć nad jego grobem, powiedzieć to, co zostało przemilczane. Pomóż mi sobie wybaczyć.