Święta Rito... tak cudownie dajesz mi nadzieję... ale ona szybko odchodzi w otchłań strachu i rozpaczy. Jeden dobry symptom - wielka euforia... a za chwilę jakby koniec... jakby gorzej... Może chcesz mnie przyzwyczaić do tego, że moje małe serduszko odchodzi... Ja jednak bardzo pokornie Cię błagam... żeby nie teraz... żeby jeszcze nie teraz. Nowy dom czeka na nas... Zły człowiek dał nam spokój - uprosiłaś nam tę łaskę, proszę Cię uproś i tę. Niech nasze małe serduszko będzie z nami... było przy mnie w najtrudniejszych chwilach mojego życia...jest wsparciem... opatrunkiem na rany ducha i pamięci. Proszę... ja wezmę jego słabość i ból na siebie tylko zostaw go z nami.. Błagam....Błagam Cię. Ufam i wierzę w siłę Twojego wstawiennictwa, bo dałaś mi już tyle, że można nazwać to cudem. Wierzę i ufam, że teraz też nas nie zostawisz.