Jezu mój, czuję, że dusza ma serce, które zranione boli bardzo. Ale i Ty z miłości do nas zostałeś zraniony, a miłość Twoja nieodwzajemniona, niekochana, wyszydzona, opluta, ubiczowana, cierniem ukoronowana, ukrzyżowana... Zwycięska. Słodki Rabbuni, przecież miłość nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego, wszystko znosi i nigdy nie ustaje. Dlatego będziemy sądzeni z miłości, bo bez niej, takiej, jesteśmy niczym. Więc nie pozwól mi przestać kochać, ani go zapomnieć, bo ona już sama w sobie jest cudem a z Tobą ma moc osłonić przed złem. Dlatego dziękuję i wielbię Cię, za tę miłość i za ten ból. Jeśli kochamy tych, którzy nas kochają, cóż szczególnego czynimy? Czyż i poganie tego nie czynią? Święta Rito, Ty to rozumiesz...