Boże, błagam, udziel mu Twego światła, tylko Ty możesz coś uczynić, jeśli on wszystko na opak rozumie. To niesprawiedliwe. To całkiem nie tak. Przecież wcale nie chodzi o mezalians. To zupełnie nie o to chodzi. To nigdy nie było i nie jest dla mnie ważne. Ani status społeczny, ani żadne studia, ani pieniądze, nic. Ja nigdy taka nie byłam. Boże, Ty jeden wiesz, że moja miłość, cały czas była przejrzysta i bezinteresowna, jedyna, wyłączna, niezależna od żadnych przypadłości zewnętrznych, bo dusza jego jest jedną jedyną niepowtarzalną. Świat dziś tego już nie rozumie. Gdyby było możliwe normalne porozumienie, żywe, nigdy nie doszłoby do takich nieporozumień i uniknęłoby się tyle cierpienia. Ja nie umiem się bez takiego kontaktu poruszać, by uwierzyć. Boże mój, Ty wszystko wiesz, i ufam, że mnie rozumiesz, dziś znów przelał się we mnie ten ból tęsknoty, ponadczasowa żywa wciąż jego obecność. Ja nie oskarżam, Boże, tylko nie daję rady.