Matko Boża, pomóż mi, Ty miałaś Syna, który tak bardzo Cię kochał, a ja przez mojego, tak bardzo cierpię, on tak strasznie mnie rani, nie ma w nim miłości do mnie, ani wdzięczności. Za każde dobro z mojej strony, tak często połączone ze sporym wysiłkiem, spotyka mnie sterta wyzwisk i nawet przekleństw. Nie mam prawa tam dłużej przebywać, ani czuć się swobodnie. Od tylu lat tułam się po świecie bez własnego kąta. A przecież to jest moje własnościowe mieszkanie i ja z konieczności muszę za nie płacić. Matko, Ty wiesz, że kiedyś, kiedy syn żył w stanie łaski, był całkiem inny, dobry i wrażliwy, wdzięczny. On jest bardzo chory, ma ciężką sytuację i jest mi go żal. Przez to nie potrafię być konsekwentna i stanowcza w obronie swojej godności i stawianiu granic. Zawsze tak było z mojej strony. Nie umiem pewnych rzeczy egzekwować, zwłaszcza, że łączyło się to z jego oporem. Maryjo, błagam Cię o pomoc w tej tak trudnej, beznadziejnej sytuacji. Wiem, że Ty jedna to rozumiesz i wszystko możesz wyprosić u Syna, zwłaszcza przebaczenie i miłosierdzie i wzajemną zgodę, miłość rodzinną. Błagam, proś Ducha Świętego za nami. Proś Jezusa i Ojca Przedwiecznego.