Boże, dodaj sił, daj zrozumienie i światło na to moje życie. Spotkałam niedawno piękną młodą rodzinę anglojęzyczną, z czwórką uroczych dzieci, potem w pociągu mamę z dwójką, 3 - 4 letnia dziewczynka była tak słodka, że nie mogłam się napatrzeć. Ojcze, Ty jesteś niepowtarzalny w stwarzaniu piękna i różnorodności dzieci, a każdy człowiek jest jedyny i niepowtarzalny. Cieszyłam się, patrzyłam i płakałam myśląc, dlaczego nie ja, przecież mogłam mieć tak samo. Tymczasem trud, samotność, ból, łzy i odrzucenie. A potem, potem miłość niespodziewana, unikana, bez perspektyw i bez szans. Wiem, że nie możemy być razem, ale ona nie chce odejść i nie da się zapomnieć. Gdyby można się choć jeszcze raz zobaczyć, spotkać, usłyszeć, rozmawiać, trochę poznać. A może wtedy jeszcze bardziej by bolało? Dlaczego, Panie, jednym tak, a innym całkiem nie tak? Dla jednych radość, spełnienie, dla innych nic, samo tylko cierpienie. Boże, to naprawdę boli.