Boże, Ty wiesz, znasz mnie, mam tak mało pewności siebie i za mało mam inicjatywy. Ciężko mi w tamto uwierzyć, dlatego ten pozór zimna, obojętności, jakby moje serce było z kamienia. A przecież ono żyje, jest czułe, gorące. Zawsze tak było, a ja nie umiem tego przełamać. Z lęku. I teraz bardzo cierpię. Czy zawsze po radości muszą być łzy? Ja nikogo nie chcę skrzywdzić. Nie dopuść, żebym się znów pomyliła. Jestem zmęczona cierpieniem. Pomóż mi, mój Boże, Tobie ufam, szukam Ciebie. Wszędzie.