„Pytacie, co jest fundamentem wszystkich cnót?
Po pierwsze: pokora, po drugie: pokora, po trzecie: pokora”

św. Augustyn

Pokora nie jest dodatkiem do życia duchowego. Jest jego fundamentem. Św. Augustyn mówi o niej z taką stanowczością, ponieważ sam poznał, jak łatwo serce człowieka ulega pysze. Pycha zamyka człowieka w sobie, sprawia, że chce być centrum wszystkiego, że nie potrafi przyjąć prawdy o własnej słabości. Pokora natomiast otwiera na Boga. Pokora nie polega na tym, by umniejszać siebie, ani na tym, by udawać słabość. Pokora jest prawdą. To zgoda, aby zobaczyć siebie tak, jak widzi mnie Bóg: jako stworzenie, które wszystko otrzymało. Wszystko jest darem. Augustyn uczy, że dopiero pokorne serce może przyjąć Boga. Serce pełne własnej racji, własnej dumy, własnych planów jest zbyt zajęte sobą, by zrobić miejsce dla łaski.

W życiu św. Rity pokora objawiła się szczególnie w chwili wielkiej próby. Po latach trudnego małżeństwa jej mąż został zamordowany w wyniku rodzinnych konfliktów i spirali przemocy. W kulturze tamtego czasu odpowiedź była niemal oczywista: zemsta. Honor rodziny domagał się odwetu. Rita stanęła wobec dramatycznego wyboru. Mogła podsycić gniew, mogła przekazać synom pragnienie zemsty, mogła pozwolić, aby historia przemocy trwała dalej. Ona jednak wybrała inną drogę — drogę pokory i przebaczenia. Pokora pozwoliła jej zobaczyć coś więcej niż własne zranienie. Pozwoliła jej zobaczyć, że zemsta nie uzdrawia, lecz powiększa ranę świata. Rita modliła się, aby jej synowie nie splamili rąk krwią. Jej serce nie było sercem słabym. Było sercem wolnym. Pokora rodzi pokój. Pycha rodzi walkę.

Panie Jezu, ile razy bronię swojego „ja”. Ile razy moje słowa rodzą się z potrzeby zwycięstwa, a nie z potrzeby prawdy. Ile razy pragnę, by inni zobaczyli moją rację, zamiast zobaczyć Ciebie. Naucz mnie pokory, która nie jest upokorzeniem, lecz wolnością. Pokory, która pozwala mi przyjąć prawdę o sobie bez lęku. Pokory, która otwiera mnie na przebaczenie i pojednanie. Ucz mnie rezygnować z gniewu, który tylko pogłębia podziały. Ucz mnie milczenia, gdy moje słowa mogłyby zranić. Ucz mnie zaufania, że Ty jesteś sprawiedliwością większą niż moje pragnienie odwetu.

Święta Rito, ty przeżyłaś ból niesprawiedliwości, ale nie pozwoliłaś, by gniew zapanował nad twoim sercem. Ty wiedziałaś, że prawdziwa siła nie polega na zemście, lecz na przebaczeniu. Wstawiaj się za mną, gdy moje serce wypełnia się urazą. Pomóż mi nie pielęgnować ran, lecz oddać je Bogu. Naucz mnie pokory, która rodzi pokój i otwiera drogę łasce. Niech moje serce stanie się miejscem, w którym miłość zwycięża pychę. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu…

Święta Rito, naucz nas kochać.

Zachęcamy do zakupu opracowanego przez nas modlitewnika na każdy dzień roku:

Jeśli nie chcesz przegapić żadnego odcinka zapisz się na newsletter, a my wyślemy Ci przypomnienie: