„Wszystko jest łaską”.

św. Augustyn

To zdanie można powiedzieć zbyt łatwo. I wtedy brzmi fałszywie — jak coś, co mówi się komuś, kto cierpi, żeby nie musieć przy nim zostać. „Wszystko jest łaską” jako zamknięcie rozmowy, jako sposób na to, żeby ból przestał być niewygodny. Augustyn nie mówił tego w ten sposób. Mówił to jako człowiek, który na własnej skórze doświadczył, że Bóg potrafi pisać prosto na krzywych liniach — ale dopiero po czasie, patrząc wstecz, rozumiał, że te krzywe linie w ogóle były pismem. Łaska u Augustyna nie jest słodką otoczką przyklejona do rzeczywistości, żeby była do zniesienia. Jest czymś znacznie głębszym: jest przekonaniem, że nic nie wymyka się z rąk Boga. Nawet to, czego nie chcemy. Nawet to, czego nie rozumiemy. Nawet to, co niszczy nasze plany i zostawia nas z pytaniem bez odpowiedzi. Łaska nie tłumaczy bólu. Ona go przenika.

Rita umierała powoli. Choroba przykuła ją do łóżka na ostatnie lata życia — ta sama kobieta, która przez całe życie była w ruchu, w służbie, w modlitwie. Leżała. Nie mogła już prawie nic. I wtedy zdarzyło się coś, co biogramy odnotowują jak zwykły fakt, ale co przy bliższym spojrzeniu jest zdumiewające: ktoś zapytał ją, czy czegoś nie pragnie. Odpowiedziała, że chciałaby zobaczyć różę ze swojego ogrodu. Był styczeń. Ogród był zamarznięty. A jednak kiedy jej kuzynka poszła do ogrodu — znalazła różę. Można przy tej historii zatrzymać się na cudzie. Ale jest w niej coś ważniejszego niż cud. Jest w niej obraz serca, które u kresu — po wszystkich stratach, po dekadach cierpienia, po latach izolacji — potrafi chcieć różę. Nie potrafi już wiele. Ale potrafi się cieszyć. Potrafi pragnąć czegoś pięknego i przyjąć to jako dar. To jest właśnie dojrzała wdzięczność. Nie ta, która przychodzi łatwo, kiedy wszystko idzie dobrze. Ta, która zostaje, kiedy już prawie niczego nie ma.

Panie Jezu, łatwiej mi dziękować za rzeczy, które rozumiem. Za zdrowie, za bliskość, za plany, które się udały. Trudniej mi dziękować za to, czego nie rozumiem. Za milczenie, w którym czekałem na Ciebie i nie przyszedłeś — albo nie tak, jak chciałem. Za drzwi, które się nie otworzyły. Za straty, po których pytałem: dlaczego. Naucz mnie wdzięczności, która nie jest naiwna. Która patrzy na rzeczy takimi, jakie są — i mimo to mówi: wierzę, że jesteś tu. Wierzę, że to też jest Twoja ręka. Święta Rito, ty prosiłaś o różę w styczniu — i dostałaś ją. Wyproś mi serce, które potrafi prosić, potrafi czekać i potrafi się cieszyć. Serce, które na końcu — po wszystkim — jest wdzięczne. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu…

Święta Rito, naucz nas kochać.

Zachęcamy do zakupu opracowanego przez nas modlitewnika na każdy dzień roku:

Jeśli nie chcesz przegapić żadnego odcinka zapisz się na newsletter, a my wyślemy Ci przypomnienie: